Dzieje Miasta

Przejdź do treści

Menu główne:

Marcowy numer Dziejów Miasta 17.03.2019
Co warto przeczytać:


Księżna Daisy na wakacjach
Księżna Daisy z mężem Janem Henrykiem XV von Hochbergiem odbywali wiele atrakcyjnych podróży po świecie. Bywali w Egipcie, Indiach, nad Morzem Czerwonym. Ich wyprawy do europejskich stolic, na królewskie i cesarskie dwory należały do regularnych rozrywek, ale także obowiązków. Daisy była zapaloną globtroterką i bardzo cierpiała, kiedy brak funduszy i zły stan zdrowia uniemożliwiły jej dalsze wojaże, co dla wiernych czytelników naszego historycznego cyklu, w którym upowszechniamy wiedzę o najsłynniejszej mieszkance Książa, nie powinno już stanowić  żadnej tajemnicy.
Jedną z pierwszych podróży zagranicznych, Daisy von Pless odbyła już jako mężatka, kiedy to spędziła miesiąc miodowy w Paryżu. W stolicy Francji wszystko było wówczas nowe i eleganckie, wieża Eiffla stała już od dwóch lat, a Toulouse-Lautrec malował tancerki z Moulin Rouge. Młodziutka księżna pszczyńska pierwszy sukces towarzyski odniosła w paryskiej ambasadzie Cesarstwa Niemieckiego.
W późniejszych latach małżeństwa, wyjazdy do Paryża i Londynu stały się dla Plessów normą. Mąż Daisy umarł w stolicy Francji 31 stycznia 1938 roku.  

Podpułkownik Louis von Normann dyrektor Królewskiej Poczty próba ponownej prezentacji
Niektóre spośród tematów, podejmowanych na łamach naszego miesięcznika, można zaliczyć do „wędrujących” lub niekończących się opowieści... Dlaczego? - Ponieważ stan wiedzy w chwili opracowania jest niewystarczający. Z pewnością należy do nich Louis von Normann, który swą osobowością, ogromnym zaangażowaniem społecznym i działaniami podejmowanymi na rzecz poprawy estetyki miasta i najbliższych okolic, zasługuje na uwagę i uznanie. Dostępne źródła, określają go jako dyrektora Królewskiej Poczty we Freiburgu w latach 1880 – 1893, założyciela Towarzystwa Upiększania Miasta i twórcę Miejskiej Promenady (biegnącej wzdłuż rzeki Pełcznicy). Po raz pierwszy nasi Czytelnicy mogli o nim przeczytać w Dziejach Miasta w 2012 roku (nr 12, s.6 – 8). Wspomniana organizacja powstała w 1879 roku.

Pożar w Budynku Bramnym Zamku Książ
W wielowiekowych dziejach Książa, kilka razy nawiedzał zamek czerwony kur. W odległej przeszłości były to celowe działania napastników i zdobywców. W 1463 roku Jerzy z Podiebradów opanował tę siedzibę i spalił. W 1694 roku, gdy Hochbergowie panowali tu od 185 lat, po upływie 231 lat od wspomnianego wyżej zniszczenia, 21 grudnia spłonęła połowa zamku i wieża.
Minęło kolejne 195 lat i żywioł ognia znowu dał o sobie znać, Było to w nocy z 8 na 9 grudnia 1889 roku.
W lewej wieży kordegardy (dziś możemy się zastanawiać, którą z nich należy uwzględnić: czy tę, gdy stoimy przed bramą wejściową,na „podzamczu”, czy tę, gdy zamek znajduje się za nami?) mieszkał Łowczy i wójt – w jednej osobie – Beyer. Tego wieczoru, gdy miał się udać na spoczynek, muszkieter zamkowy, pełniący straż, zameldował mu, że nad jego mieszkaniem pali się wieża. W jasnym świetle księżyca spowijały ją gęste obłoki dymu. Z przerażeniem zauważono, że wieża stoi w płomieniach i ogień wydostaje się na zewnątrz. W pobliżu znajdowały się oficyny dworskie. Część mieszkańców, w obawie, że może on przenieść się na te domy, obserwowała przebieg tego dramatycznego wydarzenia.

Dawna Słodownia Miejska  Ulica Biskupa I. Krasickiego
Początki istnienia słodowni w Świebodzicach należy z całą pewnością wiązać z rokiem 1337, kiedy to na mocy prawa nadanego miastu przez księcia Bolka I mieszczanie otrzymują między innymi przywilej wypalania słodu i warzenia piwa. Lokalizacja pierwszej słodowni miejskiej nie jest znana. Nie są też dokładnie znane, na skutek braku przekazów, dzieje słodowni. Wiadomo, że w wyniku pożaru, który wybuchł w kwietniu 1640 roku, wśród innych obiektów, zniszczeniu uległa też słodownia i browar. Drugi pożar w 1680 roku ponownie zniszczył odbudowaną w międzyczasie słodownię.

Stary Książ i ostatni turniej rycerski na Śląsku cz. I
Romantyczne ruiny Starego Książa to jedna z największych atrakcji Książańskiego Parku Krajobrazowego i nieodzowny cel wielu wycieczek odwiedzających Zamek Książ. Zapraszamy do poznania fascynującej historii „Alte Burga”, a szczególnie jednego, wyjątkowego wydarzenia sprzed 218 lat.
Stary Książ powstał prawdopodobnie przed  1288 rokiem i do niego w 1290 roku książę Bolko I Surowy przeniósł swoją siedzibę z Lwówka Śląskiego. Swoje znaczenie warownia straciła po przejściu księstwa świdnicko-jaworskiego do Korony Czeskiej w 1392 roku. W 1428 roku zostaje zdobyty przez powstańców husyckich. W następnych latach staje się on bazą wypadową rycerzy-rozbójników i jako ich siedziba zostaje zniszczony w 1484 roku. Pozbawiony właściciela zamek powoli popada w ruinę. W 1509 roku, wraz z całą okolicą, zakupił go rycerski ród Hobergów, w których posiadaniu pozostał aż do 1943 roku.
Istnienie średniowiecznej ruiny vis-a-vis Książa potwierdzają XVIII źródła ikonograficzne, zachowane m.in. w Muzeum Narodowym we Wrocławiu i Instytucie Herdera w Marburgu. Widać na nich wyraźnie niskie relikty budowli, na których podstawie wybudowano później „Stary Książ”. Także badania archeologiczne z lat 1991-92 potwierdziły, że obiekt, który dziś znamy jako ruiny Starego  Książa powstał na pozostałościach zamku średniowiecznego.
stat4u
 
Wróć do spisu treści | Wróć do menu głównego